ဘာေၾကာင္႔ ဘေလာဂ္႔ၾကသတုန္း

အလြန္ႀကီးမားလွေသာ ႏုိင္ငံ တစ္ခု၏ တစ္ေနရာတြင္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ားရွိ၏။ ထိုေတာင္တန္းျပာျပာ တို႔၏ ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္ တစ္ေနရာတြင္ ၿမိဳ႕ေသးေသးတစ္ခုသည္ ရွိ၏။ ထိုၿမိဳ႕ေသးေသး၏ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္း တစ္ခုထဲတြင္ အိမ္ေသးေသးတစ္လံုးသည္ ရွိ၏။ ထိုအိမ္ေသးေသး၏ ဘက္ရပ္ ဟုေခၚေသာ အိမ္ေနာက္ေဖးၿခံထဲတြင္ လြန္စြာေသးငယ္လွစြာေသာ ျမက္ခင္းတစ္ခုသည္ သပ္ရပ္ရိတ္သင္ျခင္းမရွိသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ ႏွင္႔ ယခုေခတ္ ၿမီးေကာင္ေပါက္ေကာင္ေလးမ်ား၏ ဆံပင္ပံုကဲ႔သို႔ပင္ရွိ၏။

ထုိကဲ႔သို႔စာတစ္ပုိဒ္ကို ၂မိနစ္အတြင္း အားသြန္ခြန္စိုက္ က်ိဳက္ထီးရိုးေသနတ္ပစ္သလို တရစပ္ ျဖစ္ညွစ္ေရးခ်ၿပီးေသာအခါ မည္ကဲ႔သို႔မ်ား ဇာတ္လမ္း ဆက္ရေလအံ႔ဟု အႀကံေခါင္းပါးသည္ႏွင္႔ အေတြးလြန္ေသာ ေယာက္်ားသားမ်ား၏ မသိစိတ္က လွံဳ႕ေဆာ္ခ်က္အရ ကီးဘုတ္ေပၚတြင္ရွိေနေသာလက္သည္ အလိုအေလ်ာက္ ေမးေစ႔ဆီသို႔သြားၿပီး “ပြတ္” ေနေလ၏။ ထိုသုိ႔ ပြတ္ေနရာမွ အတန္ငယ္အၾကာတြင္ လက္သည္ ၾကမ္းရွရွ ခံစားရသည္ျဖစ္မွ မိမိ၏ သံုးေလးရက္မွ် မရိတ္သင္ရေသးေသာ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္တို႔ကို သတိရေလသည္။ ထိုအခါတြင္ က်ႏုပ္သည္ မမွားေသာ သစၥာတရား တစ္ခုကို မေတာ္တဆ ရွာေဖြေတြ႔ရိွသြားေလသည္။

ေၾသာ္.. ျခံထဲက ျမက္ တစ္ပါတ္ေလာက္ မရိပ္ပဲပစ္ထားလိုက္တာနဲ႔ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေရာ.. ျမက္မေျပာပါနဲ႔ဦး ကိုယ္႔ခႏၶာကိုယ္က မုတ္ဆိတ္ေတာင္ ၃ - ၄ ရက္ ပစ္ထားရင္ သြားေရာ.. ။ ဒါေပမယ္႔ ငါ႔ဘေလာဂ္႔ေလးကိုေတာ႔ ပစ္ထားတာၾကာလွပါေပါ႔.. ဒါေပမယ္႔ ဘေလာဂ္႔ကေတာ႔ ထုိးထိုးေထာင္ေထာင္လည္းမျဖစ္၊ ပ်က္လည္းမပ်က္စီးသြားေသးပဲကိုး.. ဒါေၾကာင္႔လူေတြက ဘာမွ ဂရုစိုက္စရာမလိုတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ ကိုႀကိဳက္ၾကတာ။

ေတာင္

အခုတေလာ စာေတြပဲ အဖတ္မ်ားေနတယ္။ ေရးခ်င္စိတ္က သိပ္မရွိလွဘူး။ ဖန္တီးမွဳစိတ္အင္အား က်ဆင္းေနတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ႔။ ဒီေတာ႔ ဘာျဖစ္လဲ.. အဖတ္မ်ားၿပီး အေရးမရွိေတာ႔ အ၀င္မ်ားၿပီး အထြက္မရွိ၊ တုိက္ရိုက္ ဥပမာေပးရရင္ေတာ႔ စာေပ၀မ္းခ်ဳပ္ျခင္း ျဖစ္ေနတယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ ခက္တာက ဒီကိစၥမွာ ေျပာရရင္ စာေပ၀မ္းႏွဳတ္ေဆး ဆိုတာ မွမရွိပဲ။ အဲ.. ရွိရင္လည္း ၀မ္းႏွဳတ္ေဆးစားၿပီး ေရးထြက္လာတဲ႔ စာေတြကေတာ႔ ေမႊးရနံ႕ လွိဳင္လွိဳင္ပ်ံ႕မွာေတာ႔ မဟုတ္ေပဘူး။

ဖတ္ျဖစ္တဲ႔စာေတြကေတာ႔ အမ်ားႀကီးပဲ။ ျမန္မာ ဘေလာ႔ဂ္ေပါင္း တစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္၊ ဖိုရမ္ကေတာ႔ ေလး ငါး ေျခာက္ခု၊ ႏုိင္ငံျခား ၀က္ဆိုက္ေတြကိုေတာ႔ ထည္႔မေျပာေတာ႔ပါဘူး.. (ျမန္မာလို ေရးထားတဲ႔ စာကေလးေတြကိုေတာင္ ေတာ္ေတာ္ နားလည္ေအာင္ဖတ္ေနရတာ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ႔စာေတြဆိုရင္ေတာ႔ ခ်ာခ်ာကိုလည္ေရာ။) ဒါေပမယ္႔လည္း တစ္ခါတစ္ေလ ျမန္မာမဟုတ္တဲ႔သူေတြေရးထားတဲ႔ စာေပလက္ရာေလးေတြက တမ်ိဳးေလးဆန္းသစ္ေနတတ္ျပန္ေရာ။ ဒီေတာ႔လည္း ကိုယ္တတ္သမွ် ေျခတစ္ေပါင္က်ိဳး အဂၤလိပ္အေျခခံကေလးနဲ႔ ေထာင္႔ေတာင္႔ေတာင္႔ ေလငန္းဆြဲေနတဲ႔ ေထာင္႔မက်ိဳးလွတဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ျမန္မာစကားေျပ အေရးအသားနဲ႔ ႀကိဳးစားပန္းစား ဘာသာျပန္ျဖစ္သြားေကာ။

အခုေအာက္မွာ ဘာသာျပန္ထားတာကေတာ႔ က်ဴးဘားစာေရးဆရာ ဗာဂ်ီလစ္ယို ျပင္ညဲရိယာ ရဲ႕ “ေတာင္” ဆိုတဲ႔ ၀တၱဳတုိကေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၅၇ က လက္ရာပါ။


ေတာင္

က်ေနာ္ေျပာမယ္႔ ေတာင္ က အျမင္႔ေပ ၃၀၀၀ ေက်ာ္တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီေတာင္ တစ္ေတာင္လံုးကို က်ေနာ္ တစစီ ၀ါးစား ျပစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးပါၿပီ။ ေတာင္ကေတာ႔ သာမန္ေတာင္ တစ္ခုပါပဲ။ ေတာင္ရဲ႕ အဂၤါရပ္ေတြျဖစ္တဲ႔ ခ်ံဳႏြယ္ ပိတ္ေပါင္း၊ သစ္ပင္၀ါးပင္၊ ေျမဆီ ေက်ာက္တံုး နဲ႔ ေတာရိုင္းသတၱ၀ါေတြလည္း အစံုအလင္ရွိပါရဲ႕။ ေျပေလ်ာေလ်ာ ေတာင္ေစာင္းေတြမွာ စံုဆန္ တက္ေခ် ဆင္းေခ် ျပဳေနၾကတဲ႔ လူ ဆိုတဲ႔ သတၱ၀ါေတြလည္း ရွိေသးတာေပါ႔။ အခုဆို မနက္တိုင္း ေတာင္ ဆီကို သြားၿပီး က်ေနာ္႔ မ်က္စိထဲ အရင္ဆံုး ေရာက္လာတဲ႔ အရာ၀တၱဳကို ၀ါးစားေနပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အခ်ိန္မ်ားစြာယူၿပီး တကယ္ကို ေလးေလးနက္နက္ လုပ္ေနတာပါ။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္လာရင္ေတာ႔ က်ေနာ္႔တစ္ကိုယ္လံုး ေမာပန္းႏြမ္းလ်လွပါတယ္။ ပါးေစာင္ေတြဆို ေရာင္ကုိင္းၿပီး ဟမရေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနေပါ႔။ ခဏတျဖဳတ္နားၿပီးရင္ေတာ႔ ဖိနပ္ခြ်တ္မွာထိုင္ၿပီး အေ၀းတစ္ေနရာက ေတာင္ျပာတန္းကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔ရတာ အရသာတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ က်ေနာ္ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုတာကို က်ေနာ္႔ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းကို ေျပာျပလိုက္ရင္ေတာ႔ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ေလး ရယ္ၿပီး က်ေနာ္႔ကို အရူးစာရင္းထဲ သြတ္သြင္းလိုက္မလားပဲ။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္က စိတ္ေဖါက္ျပန္ ရူးသြပ္ေနတဲ႔သူမွ မဟုတ္ပဲ။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုတာ ကိုယ္တုိင္ ေကာင္းေကာင္းသိပါ႔။ အခုဆိုၾကည္႔ က်ေနာ္စားစားေနတဲ႔ေတာင္ရဲ႕ အျမင္႔ေကာ အက်ယ္ေကာ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ႔နည္းလာတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႔တတ္ရင္ သိသိသာသာ ကိုျမင္ႏုိင္ေနၿပီ။ ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ေတာ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိလာၿပီး မွ ဒီလိုျဖစ္တာဟာ ဘူမိေဗဒဆိုင္ရာ အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင္႔လို႔ ဆိုၾကလိမ္႔မယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဒါဟာက်ေနာ႔္ရဲ႕ ပရိယာယ္ပဲေလ.. အျမင္႔ေပ ၃၀၀၀ေက်ာ္ရွိတဲ႔ ေတာင္ႀကီး တစ္လံုး လံုးပါးပါးသြားတာ က်ေနာ္႔ေၾကာင္႔ပါလို႔ ရုိးရိုးသားသား ၀န္ခံခ်င္စိတ္ ရွိမယ္႔လူ ဒီေလာကမွာ မရွိေသးဘူး မဟုတ္လား။

ေဖါက္ျပန္ေနေသာ အမွတ္တံဆိပ္မ်ား

သူမ၏ အသက္ကင္းမဲ႔ေသာ ခႏၶာကိုယ္ ထုိေမႊ႕ယာထက္၀ယ္ လဲေလ်ာင္းေနခဲ႔သည္မွာေတာ႔ အတန္ငယ္ပင္ ၾကာျမင္႔ပါေခ်ၿပီ။

သူမသည္ ေမွာက္ရက္ အေနအထားျဖင္႔ ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေနရာမေရြ႕ တည္ၿငိမ္ေသာ အေလာင္းေကာင္မ်ားတြင္ ကမၻာ႔ဆြဲအားေၾကာင္႔ ျဖစ္ေလ႔ရွိေသာ ေသြးအနည္ထုိင္ျခင္း ျဖစ္စဥ္သည္ သူမ၏ ေက်ာကုန္းကို သဘာ၀မက်စြာ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနေစသည္။ အခုအခ်ိန္တြင္ ခပ္ေတာင္႔ေတာင္႔ ျဖစ္စျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ဒီခႏၶာကုိယ္ႀကီးကို ဆြဲမၿပီး ပက္လက္လွန္လုိက္မည္ဆိုပါက ကုိယ္အေရွ႕ျခမ္းတြင္္္ နီညိဳရင္႔ရင္႔ ေသြးအနည္ထိုင္ကြက္မ်ားကို ေတြ႔ရမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ေသြးအမ်ားစု အနည္ထုိင္ေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားေတြကေတာ႔ ပံုမွန္ထက္ ခပ္တုတ္တုတ္ ျဖစ္ေနၿပီး မ်က္ႏွာႏွင္႔ ေခါင္းပို္င္းကေတာ႔ လူျမင္မေကာင္းေအာင္ မည္းနက္ေနပါသည္။

သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္တြင္ ရွိေသာ ေဆးမွင္ေၾကာင္မ်ားကေတာ႔ ေဖ်ာ႔ေတာ႔ ျဖဴဆြတ္ေနေသာ အေရျပားေပၚတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ႀကီးကို ေပၚလြင္ေနပါ၏။

မွဳခင္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕သည္ အခန္းထဲတြင္ မီးမ်ားကို ထြန္းညိွလိုက္သည္။ ပလတ္စတစ္ဘြတ္ဖိနပ္ႏွင္႔ စကၠဴအေပၚရုံအက်ၤ ီမ်ားကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ အဖြဲ႔၀င္မ်ားသည္ လက္ကိုင္ ခရမ္းလြန္ေရာင္ခ်ည္ မီးအိမ္မ်ား အကူအညီျဖင္႔ အမွဳသက္ေသခံ ေသြးစေသြးနမ်ား၊ သုက္ေသြး အစြန္းအကြက္မ်ားကို လိုက္လံရွာေဖြေနၾကသည္။ အေ၀းေျပးကားလမ္းနံေဘးက အေပါစားဟိုတယ္တစ္ခုရဲ႕ ဒီလိုအခန္းမ်ိဳးမွာ အဖဲြ႕၀င္ေတြ ရွာေနၾကတဲ႔ အရာႏွစ္မ်ိဳးလံုးကိုေတာ႔ ေဖါေဖါသီသီ အခ်ိန္မေရြး ရွာေတြ႕ႏုိင္ပါရဲ႕။ ေဟာ္တယ္မန္ေနဂ်ာက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ၿပီးေအာင္လုပ္က်ဖုိ႔ ေဆာ္ၾသေနပါေပါ႔။ ဒင္းကမ်ား လူသတ္မွဳ စစ္ေဆးေနတဲ႔ ရဲအဖြဲ႕ကို သူ႔ရဲ႕ေဟာ္တယ္မွာ အခန္း၀င္ရွင္းေနတဲ႔ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမေတြကို ဆက္ဆံသလို အေပါက္မ်ိဳးနဲ႔။

က်ႏုပ္သည္ ကုတင္ေပၚမွ အေလာင္းေကာင္ကို ေစ႔ေစ႔ၾကည္႔လိုက္သည္။ ေသဆံုးသြားတဲ႔ ေကာင္မေလးဟာ လြန္ေရာကြ်ံေရာ အသက္ ၂၄ ႏွစ္ေလာက္ပဲရိွဦးမွာျဖစ္ေပမယ္႔ ဒီထက္ အမ်ားႀကီးပိုၿပီးရင္႔ေရာ္ေနတဲ႔ ပံုေပါက္ေနပါတယ္။ အိပ္ခ်္အိုင္ဗီ ေပါ႔စတစ္ျဖစ္ၿပီးကတည္းက ေသြးေရာင္းစားလို႔ မရေတာ႔ေသာ သူမအေနျဖင္႔ သူမ၏ ရွင္သန္ေရးအတြက္ ခႏၶာကိုယ္ကို စီးပြားေရးကုမၸဏီမ်ားထံ ၀ကြက္အပ္ႏွံထားခဲ႔ရပံုရွိေလသည္။ လွတပတ၊ ၾကည္႔ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ရွိေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးမ်ား၊ ေယာက္်ားပ်ိဳေလးမ်ား အေနျဖင္႔ “ႀကီးငါးႀကီးကုမၸဏီ” မွ ထုတ္လုပ္ေသာ ပစၥည္းတမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႏွစ္သက္ရာေရြးခ်ယ္ျပီး ၄င္း၏ ေၾကျငာေဆးမွင္ေၾကာင္ရုပ္ကို မိမိတုိ႔ကုိယ္တြင္ ထိုးႏွံလိုက္ျခင္းျဖင္႔ ႀကီးငါးႀကီးမွ ေသာင္းဂဏန္းမွ်ေသာ ေထာက္ပံ႔ေၾကးကိုရႏုိင္ပါသည္။

ေဆးစဲြေနေသာ မိန္းမပ်က္ တစ္ဦးအတြက္ေတာ႔ အေတာ္အတန္မ်ားေသာ ေငြေၾကးပင္ျဖစ္သည္။

သူမရဲ႕ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွာလည္း မ်ားျပားလွစြာေသာ ေၾကျငာေဆးမွင္ေၾကာင္ရုပ္မ်ားသည္ တစ္ခုႏွင္႔တစ္ခု ထိကပ္လုနီးစြာတည္ရွိေနၾကသည္။ မက္စ္အခ်ိဳရည္၊ သရီးဒီသြားတုိက္ေဆး၊ ေဂၚဇီလာျခင္ေဆး ႏွင္႔ အျခားေသာ အမွတ္တံဆိပ္မ်ားလည္း ပါေသး၏။ ဒီလုိေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ အမွတ္တံဆိပ္ရုိက္ႏွိပ္ထားေသာ ပစၥည္းထုတ္ရန္အသံုးျပဳသည္႔ ပလတ္စတစ္စအေဟာင္းမ်ားကို ကားပါကင္ကြင္း၊ ေရေျမာင္းမ်ားထဲတြင္ က်ႏုပ္အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ေတြ႔ခဲ႔ဖူးသည္။ ဒီ ကုမၸဏီတံဆိပ္မ်ားက သူမကိုယ္ခႏၶာကို အမွိဳက္ပံု ႏွင္႔ အလားသ႑ာန္တူေစေလသည္။ တကယ္ဆိုရရင္ သူမ၏ ယခ ုလက္ေတြ႔ ျဖစ္စဥ္သည္လည္း အမွိဳက္ပံု တစ္ခုႏွင္႔ သိပ္မျခားလွေခ်။

တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူမကို စိတ္ႀကိဳက္ အသံုးျပဳၿပီး ဒီအခန္းထဲမွာ လက္လြတ္စပယ္ လံုးေခ် လႊင္႔ပစ္ထားခဲ႔ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ သူမရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ဦးတစ္ေလကသာ ရွာရွာေဖြေဖြ ရင္ခဲြရုံထဲထိ လိုက္လာၿပီး သူမ၏ေနာက္ဆံုး ခရီးကို ႏွဳတ္မဆက္ခဲ႔ပါက က်ႏုပ္တို႔အေနျဖင္႔ သူမ၏ နာမည္ကိုပင္ သိႏုိင္ရန္ သိပ္အခြင္႔အလန္းမရွိပါ။

သူမရဲ႕ တင္ပါးခြက္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာေတာ႔ “ဂြတ္ေမာနင္း ေပါင္မုန္႔” ေဆးမွင္ေၾကာင္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ ဒါဟာ သူမ၏ ကုိယ္ပိုင္စိတ္ကူးလား၊ ကုမၸဏီ၏ စိတ္ကူးလားေတာ႔ မသိႏုိင္ေတာ႔ပါ။

သူတို႔၏ ဘန္းစကားႏွင္႔ဆိုလွ်င္ေတာ႔ ဒါကို “ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ေစ်းကြက္တင္ျခင္း” ဟု ေခၚပါသည္။ အစပိုင္းမွာေတာ႔ ကုမၸဏီခပ္ႀကီးႀကီးတစ္ခုရဲ႕ အထင္ကရ အမွတ္တံဆိပ္ကိုသာ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးပါသည္။ တစ္ကုိယ္လံုးတြင္မွ တစ္ခုတည္းသာျဖစ္၏။ အဲ.. ေနာက္ေတာ႔ သိပ္မၾကာပါဘူး.. ႏွစ္ခုျဖစ္လာသည္။ ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေသာ ေဆးမွင္ေၾကာင္ စီးပြားေရးေစ်းကြက္ မွာတ၀ဲ၀ဲလည္ရင္း ေနာက္ေတာ႔ သူမတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ ေၾကျငာသင္ပုန္းေဟာင္း တစ္ခုျဖစ္လာေပသည္။ ထိုအခါ သိပ္ၿပီးဆြဲေဆာင္မွဳ မရွိေတာ႔ေသာ သူမတို႔၏ ေဆးစဲြေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ ေဖ်ာ႔ေတာ႔ေတာ႔ကုိ ႀကီးငါးႀကီး မွ စိတ္၀င္စားျခင္း မရွိေတာ႔ပါ။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ႔ ႀကီးငါးႀကီး ႏွင္႔ အလုပ္ဆက္လုပ္လို႔မရေတာ႔ပဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာရွိတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေပါက္စေလး ေတြနဲ႔ပဲ ဆက္ဆံၿပီး ေငြရေအာင္ဆက္ရွာရပါေတာ႔တယ္။

အခု မိန္းမပ်ဳိေလးလည္း ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးထိေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ သူမရဲ႕ ေက်ာကုန္းေပၚ လက္ျပင္ခြက္ႏွစ္ခုၾကား ေနရာမွာ “ေရႊစည္းစိမ္ အသားကင္ဆုိင္” ေၾကျငာနဲ႔ ဘယ္လိုသြားရမယ္ဆိုတဲ႔ ေျမပံုငယ္ေလး တစ္ခုကို ေတြ႔ရပါတယ္။ သူမရဲ႕ေနာက္ပိုင္းက ဆက္ဆံတဲ႔ ေဖါက္သည္ေတြဆိုရင္ ဒီေၾကျငာေလးကို ေတြ႔မိျပီး အိမ္အျပန္ ညစာအျဖစ္ အဲဒီဆိုင္မွာ ၀င္စားျဖစ္ရင္ေတာင္ စားျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္။ ဒီလုိအေတြးမ်ိဳးကို ေတြးတာနဲ႔တင္ ေအာ္ဂလီဆန္ပါ႔။

တကယ္ေတာ႔ သူမဘ၀က ဘာနဲ႔တူလည္းဆိုရင္ အေၾကြေစ႔ထည္႔ အခ်ိဳရည္ဘူးေရာင္းတဲ႔ စက္လိုပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ စက္ဟာ သံုးမရေအာင္ပ်က္ေနျပီး အထဲမွာလည္း ဘာအခ်ိဳရည္ဘူး၊ ဘာအေၾကြေစ႔မွ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ဒီေတာ႔ ဘယ္သူမွလည္း အေရးတယူ မျပဳက်ေတာ႔ဘူးေပါ႔။

ေသြးစက္ေတြ ေဘးဘီ စဥ္တာကို ၾကည္႔ရတာေတာ႔ လူသတ္သမားဟာ အေလးခ်ိန္ရွိျပီး တံုးတဲ႔ လက္နက္ကို သံုးသြားခဲ႔တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႔ရပါတယ္။ အခင္းျဖစ္ပြားတဲ႔ေနရာနဲ႔ ႏွစ္လမ္းေက်ာ္မွာေတာ႔ စြန္႔ပစ္ထားတဲ႔ တင္းပုတ္တစ္ခုကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိပါတယ္။ တင္းပုတ္မွာ သူမရဲ႕ ဆံပင္နဲ႔ ေသြးစအခ်ဳိ႕ ကပ္ေနပါတယ္။ လက္ေဗြရာ ဘာညာေတာ႔ မေတြ႕ရပါဘူး။

က်ႏုပ္အေနနဲ႔ မွဳခင္းစံုစမ္းေရး ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ လုပ္တာၾကာပါၿပီ။ ဒီလိုအမွဳမ်ိဳးဆိုရင္ တရားခံကို ရွာမေတြ႔ပဲ ထာ၀စဥ္ အမွဳပြင္႔ရက္ႀကီးပဲ ျဖစ္သြားတတ္တယ္ဆိုတာလည္း သိေနေလာက္ေအာင္ကို လုပ္သက္ရင္႔ေနပါၿပီ။

ဘာျဖစ္လို႔မ်ား က်ႏုပ္အေနနဲ႔ ဒီအလုပ္မွာပဲ ဆက္လုပ္ျဖစ္ေနေသးလဲကေတာ႔ ဘုရားပဲသိပါတယ္။



(No Logo by Duncan Shield ကို ခံစားျပန္ဆိုထားပါသည္။)

မိမိကိုယ္ကုိ လက္ထပ္ျခင္း

အခန္း ၁။

“ရတာေပါ႔ကြ”
ခင္မင္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ သင္းအုပ္ဆရာ ဦးဇာတက ေျပာလုိက္ေသာ ထုိစကားလံုး ေလးလံုးသည္ က်ႏုပ္၏ ဘ၀ကို တဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းလဲေစခဲ႔သည္။ ထိုကဲ႔သုိ႔ မေျပာႏုိင္မီ သင္းအုပ္ဆရာသည္ ႏွစ္နာရီသာသာမွ် ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖလဲမင္းႏွင္႔ သမၼာက်မ္းစာပါ အခန္းမ်ားကို အႏုလံု ပဋိလံု အေသးစိတ္ တယ္လီဖုန္းျဖင္႔ ေဆြးေႏြးခဲ႔ရေသးသည္။ လီဘီတီးကပ္စ္ ေခၚ တတိယေျမာက္ ဟီဘရူး က်မ္းစာထဲမွာေတာ႔ ခရစ္ယာန္ေတြဟာ ညီမ၊ အေဒၚ၊ အေမ၊ ေယာကၡမ၊ သမီး၊ ေျမး စတဲ႔သူေတြကို လက္မထပ္ရဘူး လို႔ဆိုထားပါရဲ႕။ သို႔ေပျငားလည္း သမၼာက်မ္းစာရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာမွ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ လက္မထပ္ရဘူးလို႔ မတားျမစ္ထားေပဘူး။ ေကာင္းေလစြတကား.. က်ႏုပ္လုပ္ခ်င္ေနသည္မွာလည္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ လက္ထပ္ခ်င္ေနတာေလ။ က်ႏုပ္၏ စကားကိုၾကားေသာအခါ သင္းအုပ္ဆရာ ဦးဇာတက က အဆိုပါ စာလံုးေလးလံုးကို ေျပာေလ၏။
“ရတာေပါ႔ကြ”

ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေျပာေၾကးဆိုရင္ေတာ႔ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ဟာ မိမိကုိယ္ကုိလက္ထပ္ျခင္းကို သာမက မိမိ၏ အေဘးမ၊ စားပြဲခံု၊ အလွေမြး ေရႊငါး စတာေတြနဲ႔လည္း လက္မထပ္ရဘူးလို႔ မတားျမစ္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖလဲမင္း က သူ၏ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလွစြာေသာ ျပင္သစ္အေမြးပြ ေခြးမေလးကုိ လက္ထပ္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ က်ႏုပ္အေနနဲ႔ လံုး၀ အံ႔ၾသျခင္း ျဖစ္မိမွာမဟုတ္ပါဘူး.. ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ သကၠလပ္ေစာင္ထူထူႀကီးနဲ႔ ဆိုရင္လည္းေပါ႔.. ဘုန္းေတာ္ႀကီးခမ်ာ ဒါနဲ႔ပဲ တူတူအိပ္ေနခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႔လွေပါ႔။

ထားပါေတာ႔ေလ.. က်ႏုပ္လည္း က်ႏုပ္ရဲ႕ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ရတဲ႔လူနဲ႔ လက္ထပ္မယ္႔ကိစၥကို သင္းအုပ္ဆရာနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးစီးခဲ႔ေပမယ္႔လည္း တျခားအသိေပးရမယ္႔သူေတြရွိေနေသးတယ္.. က်ႏုပ္ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးပဲေပါ႔။ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္ေလာက္ ခုိင္ခုိင္မာမာ အေျခက်ေနၿပီျဖစ္တဲ႔ ဘာသာရပ္ ကုိးကြယ္ယံုၾကည္မွဳတစ္ခုနဲ႕ က်ႏုပ္ရဲ႕ ဆႏၵ ရပ္တည္မွဳကို ရိုးအလွတဲ႔ မိဘႏွစ္ပါးနား၀င္ေအာင္ရွင္းျပရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္တာပဲ။

ေျပာစတုန္းကေတာ႔ အေမက မယံုၾကည္သလို ေပါ႔ေပါ႔ေလးပဲျပန္ေျပာပါတယ္။ အေမမွသာမဟုတ္ဘူးေလ ဘယ္သူမွလည္း စၾကားၾကားခ်င္း ေလးေလးနက္နက္ မယံုၾကပါဘူး။ ဒီေတာ႔လည္း က်ႏုပ္အေနနဲ႔ အေမ႔ကို ဒီကိစၥအေပၚ က်ႏုပ္ဟာ အေလးအနက္ ထားမွန္းသိေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပရပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ အေမလည္း ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔ မဆီမဆိုင္ေမးခြန္းေတြ ေလွ်ာက္ေမးေတာ႔တယ္။ “ေနပါဦး.. ဘာလို႔မ်ား လက္ထပ္မလို႔လည္း.. ဒီအတုိင္း ကုိယ္႔ဖာသာကိုယ္ေနလည္း ျဖစ္ေနတာပဲဟာ” တို႔ “ဒီလိုဆို မဂၤလာေဆာင္ရင္ မင္း ဘယ္လို၀တ္မွာလည္း” တို႔ စတဲ႔ေမးခြန္းေတြေပါ႔။

ေနာက္ထပ္ စိတ္မေကာင္းစရာ တစ္ခုကေတာ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ ကိစၥဟာ က်ႏုပ္ရ႕ဲဖခင္ကို ရူးသြပ္ေစခဲ႔ပါတယ္။ တကယ႔္ကို ရူးသြပ္သြားသလိုမ်ိဳးပါ။ သူဟာ က်ႏုပ္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္ေအာင္ ေဆာင္းပါးေတြေရးျပီး သတင္းဂ်ာနယ္၊ စံခ်ိန္မွတ္တမ္း၊ အာကာသထိန္းခ်ဳပ္ေရး စတဲ႔ေနရာေတြကို သူ႔ရဲ႕စာေတြကို ပို႔ေနခဲ႔ပါတယ္။ သူေရးတဲ႔ ေဆာင္းပါး အားလံုးမွာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပဲပါပါတယ္.. ဘာလဲဆိုေတာ႔ သူသည္ အာကာသထဲမွာ လိင္ဆက္ဆံမွဳ ပထမဦးဆံုး ျပဳလုပ္ဖူးသူျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔အခ်က္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ႔သူဟာ ဘယ္တုန္းကမွ အာကာသနဲ႔ နီးစပ္ဖူးတဲ႔သူမဟုတ္ပါဘူး။ အဲ.. အကယ္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား အတည္ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္သလိုျဖစ္ျဖစ္ ေနစမ္းပါဦး.. ဒါဆို ခင္ဗ်ားႀကီးက အာကာသထဲမွာ ဘယ္သူနဲ႔မ်ား လိင္ဆက္ဆံခဲ႔တာလဲ.. လို႔ေမးခဲ႔ရင္ေတာ႔ အေဖဟာ ေျပာလက္စစကားကို ခဏေလာက္နားလိုက္မယ္.. ေမးလာတဲ႔သူကို မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၾကည္႔လိုက္မယ္.. ၿပီးေတာ႔မွ အင္မတန္ျပတ္သားတဲ႔ေလသံနဲ႔ တစ္လံုးခ်င္းျပန္ေျဖပါလိမ္႔မယ္..
“ငါ႔ဖာသာငါေပါ႔ကြ”

က်ႏုပ္ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြအေနနဲ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို စာနာ နားလည္ႏုိင္မယ္လို႔ ယူဆခဲ႔ေပမယ္႔ အထင္နဲ႔အျမင္ ပါစင္ေအာင္လြဲခဲ႔ပါတယ္။ က်ႏုပ္ဟာ သူတို႔အတြက္ ပ်က္လံုးေကာင္းေကာင္း တစ္ခုသာျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ဟာ တခ်က္တခ်က္ေတာ႔လည္း ကူညီၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း မ်ားေသာအားျဖင္႔.. ဥပမာ မဂၤလာပြဲၿပီးစအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ က်ႏုပ္ကို ေလွာင္ေျပာင္ရီေမာေနခဲ႔ၾကပါတယ္။ က်ႏုပ္ရရွိခဲ႔တဲ႔ တခ်ိဳ႕ေသာလက္ဖြဲ႔ပစၥည္းမ်ားကေတာ႔ ေတာ္ေတာ႔ကို အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြပါ.. ညစ္ညမ္းပံုေတြပါတဲ႔ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္၊ ပိုးသားလက္အိပ္တစ္စံု စတာေတြျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ တပ္ရတဲ႔ ၾကည္႔မွန္တစ္ခ်ပ္ေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္။ အဆိုးဆံုးအခ်က္ကေတာ႔ ဒီေကာင္ေတြဟာ ကိုယ႔္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေရးႀကီးတဲ႔ မဂၤလာက်မ္းက်ိန္ခ်ိန္ မွာေတာင္ အိေျႏၵ မဆယ္ၾကတာပဲျဖစ္ပါတယ္.. ။ သင္းအုပ္ဆရာဦးဇာတက က..

“သင္႔ကုိယ္သင္ လင္ေယာက္်ားအျဖစ္နဲ႔ယူျပီး လက္ထပ္ျပီးခ်ိန္မွာ တေပါင္းတစည္းထဲ ေနႏုိင္ပါ႔မလား.. သင္႔ကုိယ္သင္ခ်စ္ျပီး နူးည႔ံၾကင္နာမွဳကို ေပးႏုိင္ပါ႔မလား.. သင္ကိုယ္တုိင္ရဲ႕ နာဖ်ား က်န္းမာ စတဲ႔ ကိစၥအ၀၀ တုိ႔မွာ သင္႔အေနနဲ႔ ခ်ီးေျမာက္ေဆာင္ရြက္ျခင္းျပဳႏုိင္ပါမည္လား.. သင္အသက္ရွင္ေနသေရြ႕ သင္႔ကိုယ္သင္ သစၥာရွိရွိ ေပါင္းဖက္သြားႏုိင္ပါမည္လား..”

လု႔ိ မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုး အေမးအေျဖျပဳလုပ္ေနခ်ိန္မွာ လူမွဳေရးနားမလည္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခြက္ထိုးခြက္လန္ကို ရယ္ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ရွဴရွဴးေတြေတာင္ ထြက္က်ကုန္တယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းျပန္ၾကားရတယ္။


အခန္း ၂။

လာ႔စ္ဗီးဂတ္ ကိုသြားခဲ႔တဲ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အတိပါ။ က်ႏုပ္ဟာ ကုိယ္႔မွာ ပါလာသမွ် တက္တက္ေျပာင္သြားေအာင္ ေလာင္းကစားပစ္လုိက္ေပမယ္႔လည္း ဘယ္သူကမွ က်ႏုပ္ကို နားပူနားဆာလုပ္ျခင္းမရိွပါ။ မဂၤလာဦးညက တည္းတာကေတာ႔ လပ္ဆာ ဆိုတဲ႔ ၾကယ္ငါးပြင္႔ေဟာ္တယ္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ပင္႔ေဟာက္စ္ အခန္းမွာေလ။

က်ႏုပ္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ႔မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခိုင္ခုိင္လံုလံုကို ရွိပါတယ္။ အျမတ္ေတာ္ေၾကး သက္သာခ်င္တဲ႔ အေၾကာင္းကလြဲရင္ေပါ႔။ (စကားမစပ္.. အျမတ္ေတာ္ေၾကး၀န္ကို က်ႏုပ္ဟာ က်ႏုပ္ကိုယ္တုိင္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ယူ ရွင္းျပဖူးေသးတယ္။) က်ႏုပ္ဟာ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ခုိင္ျမဲတည္ေဆာက္ေရးဆိုတဲ႔ အခ်က္ကို စတင္စဥ္းစားမိကတည္းက ကိုယ္တုိင္ တသက္လံုးယုံၾကည္ရမယ္႔ အိမ္ေထာင္ဖက္တစ္ေယာက္ကို လိုခ်င္ခဲ႔ပါတယ္။ ကုိယ္႔ကို စာနာနားလည္ႏုိင္မယ္႔သူ၊ ကုိယ္႔ရဲ႕ အနက္ရွုိင္းဆံုး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြကို မခြ်င္းမခ်န္ တိုင္ပင္လို႔ရမယ္႔သူ၊ ကုိယ္နဲ႔ အၿမဲအတူတကြ ရွိေနႏုိင္မယ္႔သူ စတဲ႔လူမ်ိဳးေပါ႔။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ တဲြျခင္း၊ ရည္းစားသနာထားျခင္း စတာေတြဟာ က်ႏုပ္အတြက္ အပန္းမႀကီးလွေပမယ္႔ တျဖည္းျဖည္း ခံစားလို႔မရေတာ႔ပါဘူး။ က်ႏုပ္တစစသိလာတာက က်ႏုပ္ရဲ႕အိမ္ေထာင္ဖက္ဟာ က်ႏုပ္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အမ်ားႀကီးနီးစပ္ေနဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာပဲ။

က်ႏုပ္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ ေရြးခ်ယ္မွဳဟာ က်ႏုပ္ရဲ႕ ၾကီးမားတဲ႔ ေအာင္ျမင္မွဳႀကီးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည္႔ေလ.. က်ႏုပ္ဟာ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔ ေတာ္ရံုအျငင္းပြားေလ႔မရွိပါဘူး.. က်ႏုပ္ရဲ႕ စကားသည္သာ အတည္ျဖစ္တယ္.. ဒီအိမ္ေထာင္မွာ က်ႏုပ္သာလွ်င္ ၾသဇာတကၠိမ ရွိသူျဖစ္တယ္..။ ရံဖန္ရံခါေတာ႔လည္း အျငင္းပြားစရာေတြရွိပါတယ္.. ဒါေပမယ္႔လည္း ျငင္းတုိင္း က်ႏုပ္သာ အၿမဲႏုိင္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္မွဳ သာယာေရး အပိုင္းဆိုရင္လည္း က်ႏုပ္လုပ္သမွ် အတုိင္းသာျဖစ္ပါတယ္.. ျပႆနာမရွိပါ။ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာေတြကေတာ႔ မီဒီယာအုပ္စုပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ႏုပ္ထံလာလာၿပီး ဒီသာမန္မဟုတ္တဲ႔ ေပါင္းသင္းေနထုိင္မွဳ ပံုစံသစ္ကို လာေရာက္ေဆြးေႏြး ေလ႔လာျပီး သူတို႔ရဲ႕ အေပါစားမီဒီယာေတြမွာ မွတ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေ၀ဖန္ ရွံဳ႕ခ် ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္ၾကပါတယ္။ မဂၢဇင္းတစ္ခုဆိုရင္ က်ႏုပ္ဟာ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိျပန္ခ်စ္သူ အစြန္းေရာက္အတၱ၀ါဒီ တစ္ဦးအျဖစ္လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ပုတ္ခတ္ေရးသားဖူးပါတယ္။ က်ႏုပ္ဟာ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ခ်စ္ေနသူ တစ္ဦးမဟုတ္ပါ.. က်ႏုပ္၏ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္တဲြ ေနထုိင္ေနသူ တစ္ဦးမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။


အခန္း ၃။

သက္ရွိသတၱ၀ါေတြရဲ႕ သက္တမ္း တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ႔ ေဟာ္မုန္းဓါတ္ အေျပာင္းအလဲေၾကာင္႔ ျဖစ္ရတာလို႔ထင္ပါတယ္.. ဒါကေတာ႔ အခု က်ႏုပ္ဟာ က်ႏုပ္ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ကို လိုလားေတာင္႔တေနပါျပီ။ က်ႏုပ္ဟာ သက္ရွိျဖစ္တယ္.. ဒါေပမယ္႔ ေသမ်ိဳးျဖစ္တယ္.. က်ႏုပ္မေသခင္ က်ႏုပ္ရဲ႕ မ်ိဳးရိုးဗီဇကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းသြားမယ္႔သူ လိုေနျပီ။ က်ႏုပ္အေနနဲ႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို စဥ္းစားၿပီး ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္ပါတယ္.. က်ႏုပ္၏လက္ရွိ လင္ေယာက္်ားႏွင္႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲၿပီး မိန္းမယူမည္ ကေလးေမြးမည္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ႏုပ္ရဲ႕ ခင္မင္လွစြာေသာ သင္းအုပ္ဆရာ ဦးဇာတက နဲ႔တုိင္ပင္ေသာအခါ ဦးဇာတက က အိမ္ေထာင္တစ္ခုကြဲဖို႔ဆိုတာ အခုလိုလြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ခ်က္ျခင္းလုပ္လို႔ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး.. တရားဥပေဒနည္းလမ္းအရ ကြာရွင္းဖို႔ အခ်ိန္ယူ ေလွ်ာက္ထားရတာ.. လုိ႔ေျပာေလသည္။ ထူးဆန္းတဲ႔အခ်က္က ကေလးရလိုျခင္းဟာ ကြာရွင္းဖို႔ လံုေလာက္တဲ႔ အခ်က္တခ်က္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပဲ။

သင္းအုပ္ဆရာေျပာျပတဲ႔ တျခားကြာရွင္းဖို႔ ရေလာက္တဲ႔ အေျခအေနေတြကေတာ႔ .. က်ႏုပ္ဟာ က်ႏုပ္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔ တစ္ႏွစ္အတိ လံုး၀ အတူမေနျခင္း (ဒီအခ်က္အရေတာ႔ က်ႏုပ္အတြက္ ဆိုရင္ ခြဲစိတ္မွဳအၾကီးစားလုပ္ဖို႔ လုိပါလိမ္႔မယ္)၊ အိမ္ေထာင္ဖက္က မိမိအေပၚ ရက္စက္စြာ ျပဳမူဆက္ဆံျခင္း၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ အက်ဥ္းေထာင္ အနည္းဆံုး တစ္ႏွစ္က်ျခင္း စတာေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ႏုပ္ဟာ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အညိဳအမည္းစြဲေအာင္ ရိုက္ႏွက္ညွင္းပန္း ႏိွပ္စက္၀ံ႔ပါမည္လား.. ဒါမွမဟုတ္ ေထာင္ထဲမွာပဲ တစ္ႏွစ္ေလာက္သြားေနရမလား မေ၀ခဲြႏုိင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲ.. ဒါေပမယ္႔လည္းေပါ႔ဗ်ာ.. ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ေတာ႔ က်န္ပါေသးတယ္.. ဒါကေတာ႔ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖါက္ျပန္မွုပါပဲ.. ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ႔ က်ႏုပ္ဟာ က်ႏုပ္ကလဲြလို႔ တျခားလူသား တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ လိင္ဆက္ဆံရမယ္.. ဒါဆိုရင္ၿပီးျပီ.. ကြာရွင္းဖုိ႔အတြက္ လံုေလာက္သြားပါၿပီ..။


အခန္း ၄။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ႏုပ္ဟာ က်ႏုပ္ရဲ႕ လက္ထပ္လက္စြပ္ကို မလံုမလဲခြ်တ္ထားျပီး က်ႏုပ္ရဲ႕ အခက္အခဲကို ေျဖရွင္းေပးႏုိင္မယ္႔ အိပ္ေဖၚတစ္ေယာက္ကို ရွာရပါေတာ႔တယ္။ က်ႏုပ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ႔ က်ႏုပ္ကို ရက္ရက္စက္စက္ ေ၀ဖန္က်ပါတယ္.. က်ႏုပ္ဟာ အသိဥာဏ္လံုး၀ ကြယ္ေပ်ာက္မသြားေသးခင္ ႏွစ္ကုိယ္ခဲြၿပီး ကိုယ္႔ ကိုယ္ကုိ ကယ္တင္ေနတာပဲလို႔ေျပာၾကပါတယ္။ က်ႏုပ္ရဲ႕အေမကေတာ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ လက္ခံပါတယ္။ က်ႏုပ္ရဲ႕ ဖခင္ကေတာ႔ သူရဲ႕ ေျပာလက္စ စကားကုိ ခဏနားလုိက္ျပီး မ်က္လံုးျပဴးေတြနဲ႔ က်ႏုပ္ကိုစိုက္ၾကည္႔ပါတယ္.. ျပီးေတာ႔မွ အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႔ “ငါ႔ဖာသာငါေပါ႔ကြ” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ တကယ္ကိုပဲ သူဟာ အာကာသထဲက တျခားကမၻာကိုေရာက္ေနတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

က်ႏုပ္အေနနဲ႔ အိပ္ေဖၚကို ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ရွာေတြ႔ႏုိင္ခဲ႔မယ္လို႔ မထင္ထားဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ႔ သူမဟာ လိုလိုလားလား က်ႏုပ္နဲ႔ အိပ္ရမယ္.. ေနာက္တခ်က္က သတင္းစာ ဖတ္ေလ႔မရွိတဲ႔သူျဖစ္ရမယ္.. ဒါမွသာ သတင္းစာေတြထဲကေနတဆင္႔ က်ႏုပ္ မဂၤလာေဆာင္ဖူးေၾကာင္း မသိႏုိင္မွာေပါ႔။ ဒီလိုအခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည္႔စံုတဲ႔သူကို ေတာ္ေတာ္ရွာရ လိမ္႔မယ္လို႔ထင္ေနတာ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္းေတြ႔ပါၿပီ.. ရုိးရွင္းတဲ႔မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ မေလးရွားမေလးတစ္ဦးပါ။ သူမကို ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာင္းရတာ ထင္သေလာက္ မခက္ပါဘူး။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ အဲဒီညကေတာ႔ ေတာ္ေတာ႔ကို စိတ္ပ်က္စရာပါပဲ..။ အဲဒီေကာင္မေလးဟာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ႏုိးထ အသက္၀င္လာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ လံုး၀မသိပါဘူး..။ ေျပာရရင္ေတာ႔ ေယာက္်ားေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ရင္ ဒီကိစၥမွာ က်ႏုပ္ဟာ ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္ေနပါျပီ။ တဖက္ကေနၾကည္႔ျပန္ရင္လည္း မေလးရွားမေလးလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္မွာပါ.. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ မိန္းမေတြနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး က်ႏုပ္မွာ ဘာအေတြ႕အႀကံဳမွ မရွိပဲကိုး..။

ဒီအျဖစ္အပ်က္အၿပီးမွာေတာ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ ကြာရွင္းျပတ္စဲေရးဟာ ေတာ္ေတာ္လြယ္ကူသြားပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းအေနနဲ႔လည္း က်ႏုပ္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲဟာ အစကတည္းက အမွားႀကီးလိုလို ယူဆထားဟန္ရွိပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႔လည္း အခုလို ကြာရွင္းတဲ႔ကိစၥကို သိပ္ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္မက်ပဲ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္တာျဖစ္မွာပါ။ ျပတ္စဲကြာရွင္းၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ က်ႏုပ္ဟာ အထီးက်န္ေနသလို ခံစားေနရပါတယ္။ အပါတ္စဥ္ ပံုမွန္ ေၾကညာေတြ ပို႔ေနက် အိမ္နားက စိတ္ေရာဂါအထူးကု ဆီကေတာင္ ေၾကညာအသစ္ ထပ္မလာေတာ႔တာလည္း တစ္ခ်က္ အပါအ၀င္ပါ။

က်ႏုပ္အတြက္ လက္ထပ္မယ္႔ မိန္းမကိုရွာရတာဟာ ဆယ္စုႏွစ္တခု နီးပါးကို ၾကာျမင္႔သြားပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက အဲဒီမိန္းမဟာ က်ႏုပ္ကိုလက္ထပ္လိုက္ျခင္းျဖင္႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္အား တၿပိဳင္နက္ လက္ထပ္လိုက္ရတယ္လို႔ အေတြးမ်ိဳး ခံစားခ်က္မ်ိဳး မရွိသူျဖစ္ရပါမယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း “ဖြ” ၾကတဲ႔ မီဒီယာေတြရဲ႕ ေမ႔ေလာက္တဲ႔အခ်ိန္ထိကို ေစာင္႔ေနခဲ႔ရတာေပါ႔။ ဒီၾကားထဲမွာေတာ႔ က်ႏုပ္ဟာ “မိမိကုိယ္ကုိ လက္ထပ္ျခင္း” ဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကိုယ္တုိင္ေရး အထုပၸတိၱတစ္အုပ္ ေရးသားခဲ႔ပါေသးတယ္။ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိလက္ထပ္ျခင္းရဲ႕ အေသးစိတ္အခ်က္မ်ား၊ ႀကံဳဆံုခဲ႔ရတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ အနိမ္႔အျမင္႔မ်ား၊ က်ႏုပ္ႏွင္႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ ေယာက္်ားအေပၚ သူတပါးေ၀ဖန္ခ်က္မ်ား ကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံ ေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း၊ အိမ္ေထာင္ေရးသုခ အ၀၀ စတဲ႔ အခန္းေတြပါတဲ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕စာအုပ္ဟာ ေအာင္ျမင္မွဳအတိုင္းအတာ တစ္ခုထိရခဲ႔ပါတယ္။ အဓိကအခ်က္ကေတာ႔ လူေတြဟာ စပ္စပ္စုစု က်ႏုပ္ရဲ႕ သာမန္မဟုတ္တဲ႔ စံုတြဲတတဲြရဲ႕ အေၾကာင္းကို စိတ္၀င္စားတာပါပဲ။ စာအုပ္ကိုဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ငါဆိုရင္ေကာ ငါ႔ကုိယ္ငါ အိမ္ေထာင္ျပဳလို႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါ႔မလား အဆင္ေျပႏုိင္မလား ဆိုျပီး လက္ရွိ သမီးရည္းစားမ်ားေနရာမွာ မိမိကိုယ္တုိင္အစားထိုးျပီး စဥ္းစားၾကပါေတာ႔တယ္။


အခန္း ၅။

က်ႏုပ္ကို ပံုတူကူးခ်တဲ႔ လက္ထပ္ျခင္းေတြကိုေတာ႔ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးေသးပါဘူး။ မီဒီယာေလာကသားေတြရဲ႕ စိတ္၀င္စားမွဳ ေလ်ာ႔က်သြားတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားေက်ာင္းကပဲ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္အလြဲမ်ိဳး ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ျဖစ္ခြင္႔ မေပးေတာ႔တာလားမသိႏုိင္ပါဘူး။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားပါေတာ႔ေလ.. ၿပီးခဲ႔တာေတြလည္း ၿပီးခဲ႔ပါၿပီ.. ။ အခုဆိုရင္ က်ႏုပ္နဲ႔ က်ႏုပ္ရဲ႕ အမိ်ဳးသမီးဟာ အရင္ကထက္ ပိုမိုႀကီးမားတဲ႔ အိမ္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ပါတယ္။ က်ႏုပ္တို႔ရဲ႕ ေမြးလာေတာ႔မယ္႔ကေလး က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ေနရေအာင္ေပါ႔။ က်ႏုပ္ေပ်ာ္ပါတယ္.. တကယ္ကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ဆို မ်က္ႏွာပိုးမသတ္ႏုိင္ေအာင္ ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးျဖစ္ေနပါတယ္.. ။ ဘာေၾကာင္႔လဲသိလား.. ဟုိဖက္ၿခံမွာေနတဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖလဲမင္းနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ျပင္သစ္အေမြးပြ ေခြးမေလးကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ေပါ႔။



(Charlie Fish ရဲ႕ The Man Who Married Himself ကို ခံစား ဘာသာျပန္ထားတာပါ။)

ႏွလံုးသားအာဟာရ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ႔..

ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္မွာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးတစ္လံုး ရွိသတဲ႔ေလ။ အိမ္ႀကီးရဲ႕ ၿခံ၀န္းတံခါးျမင္႔ျမင္႔ႀကီးကေတာ႔ အၿမဲလိုလို ပိတ္ထားတာပဲ ေတြ႕ရတတ္တယ္တဲ႔။ တကယ္တန္း ေျပာရရင္ေတာ႔ ဒီတစ္ရပ္ကြက္လံုး အိမ္ႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ ၿခံတံခါးျမင္႔ျမင္႔ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီရပ္ကြက္ကို သူေဌးရပ္ကြက္ လို႔ ေခၚၾကတာ ေပါ႔ကြယ္..

တစ္ရက္က်ေတာ႔ အဲဒီရပ္ကြက္ထဲကို အိုမင္း ႀကံဳလွီ ေနတဲ႔ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ ေတာင္ေ၀ွးတစ္ေခ်ာင္း တေတာက္ေတာက္ေထာက္လို႔ တုန္ခ်ိနဲ႔နဲ႔ ေလွ်ာက္၀င္လာသတဲ႔။ ေခ်းေညွာ္အထပ္ထပ္ ဖာတစ္ရာေတ ေဟာင္းႏြမ္းလွတဲ႔ အ၀တ္ေတြ ၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ အဘိုးအိုရဲ႕ အသြင္ဟာ သူအခုေရာက္ရွိေနတဲ႔ သူေဌးရပ္ကြက္နဲ႔ လားလားမွ အပ္စပ္ျခင္းမရဘူးေပါ႔။ သူစိမ္းအနံ႕ရရင္ ၀တၱရားမပ်က္ေဟာင္ေလ႔ရွိတဲ႔ အိမ္ေစာင္႔ေခြးေတြေတာင္ ေဟာင္ဖို႔ေမ႔ၿပီး ၿခံတံခါးေနာက္ကြယ္ကေန အၿမီးကုတ္ၿပီး အဘိုးအိုကို ေၾကာင္တက္တက္နဲ႔ ေငးၾကည္႔ေနၾကသတဲ႔။

ဒီလိုနဲ႔ ေျဖးေျဖးခ်င္းေလွ်ာက္လာခဲ႔တာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးရဲ႕အေရွ႕က်ေတာ႔ အဘိုးအိုခမ်ာ အားျပတ္ၿပီး ရုတ္တရက္ လဲက်သြားပါေရာတဲ႔။ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ပီပီ လူေခ်တိတ္ဆိတ္လွေတာ႔ အဘိုးအို လဲက်သြားတာကို လည္း ဘယ္သူမွ သတိမထားမိဘူးေပါ႔ကြယ္။ အဲဒီလို ဘယ္သူမွမသိပဲ လဲေနတာ ငါးမိနစ္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာမလားပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း ေတာင္ေ၀ွးရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ပဲ အဘိုးအိုခမ်ာ တဆင္႔ျခင္း ျပန္ထယူရတာေပါ႔။ ျပီးေတာ႔မွ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးရဲ႕ ၿခံ၀န္းတံခါးက ေခါင္းေလာင္းႀကိဳးကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ အသာဆြဲလိုက္သတဲ႔။

မၾကာခင္မွာပဲ ႏွစ္ထပ္အိမ္ထဲကေန ႏွဳတ္ခမ္းေမြးေသးေသးကို ေကာ႔ေနေအာင္ ဖေယာင္းတုိက္ထားတဲ႔ လူေကာင္ညွက္ညွက္ တစ္ေယာက္ ထြက္လာပါတယ္။ လူညွက္ေလးက ေခါင္းကို ဆီရႊဲရြဲသုတ္ၿပီး ေနာက္လွန္ျဖီးထားပါတယ္။ ျဖဴဆြတ္ သန္႔ရွင္းတဲ႔ အက်ၤ ီကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး သူဟာ အိမ္ႀကီးရဲ႕ အလြန္အေရးပါတဲ႔သူလိုမ်ိဳး မ်က္ႏွာထားကို ခြ်တ္စြပ္ ကူးခ်ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း အဲဒီလူရဲ႕ အဆင္႔ဟာ အလြန္ဆံုး အိမ္ေတာ္ထိန္း အဆင္႔ထက္ မေက်ာ္ဘူးဆိုတာ လူတုိင္းခန္႔မွန္းလို႔ရပါသတဲ႔။ အဲသလို ဟန္ႀကီးပန္ႀကီး အေယာင္ေဆာင္တတ္ၾကတဲ႔ သူေတြမ်ားဟာ သူတပါးေတြကိုလည္း ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း အထင္မေသးရဲၾကဘူး။ အဘိုးႀကီးကိုေတြ႔တဲ႔အခါ အိမ္ေတာ္ထိန္းက ဒီအဘုိးႀကီးဟာ ပညာရွိႀကီးလား၊ သူေတာ္စင္ႀကီးလား၊ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ သူေဌးႀကီးလား ခြဲျခားမတတ္ဘူးဆိုပါေတာ႔။ ဒီေတာ႔ အိမ္ေတာ္ထိန္းက ထီးနန္းဆန္ဆန္ ယဥ္ေက်းစြာေမးပါသတဲ႔။

“အို.. ေဘးေလာင္းေတာ္.. ပဇာအေၾကာင္းေၾကာင္႔မ်ား ျမစိမ္းရိပ္ၿမိဳင္ ကို ၾကြလာေတာ္မူပါသလဲ”

“ဘာေၾကာင္႔မွေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး အိမ္ေတာ္ထိန္းႀကီးရယ္.. အဘိုး စားစရာမရွိတာ ၂ရက္ ၃ရက္ရွိပါၿပီ.. ခုနေလးတင္ကေတာင္ ဒီအိမ္ေရွ႕မွာ အားျပတ္ၿပီးလဲသြားပါေသးတယ္.. အဲဒါ စားစရာ အၾကြင္းအက်န္ေလးမ်ား ရလိုရညားပါ ကြယ္..”

အာ.. ဒါ သူေတာင္းစားႀကီးပဲ.. ေစာေစာက နန္းဆန္မိတာေတာင္ မွားေပါ႔..

“ဟုတ္ပီ.. အဘိုးႀကီး၊ ဒါဆိုရင္ခနေစာင္႔.. ျမစိမ္းသခင္မကို ေလွ်ာက္ထားၾကည္႔ေပးမယ္” ဟုဆိုကာ လူ႔ဖလံေလးသည္ ၾကြေစာင္းၾကြေစာင္းႏွင္႔ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး အတြင္းသုိ႔ ျပန္၀င္သြားသတဲ႔။

ေရႊေရာင္အခ်ိန္တုန္းက လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကင္းေလး ရာထူး ရွိခဲ႔သူ ျမစိမ္းသခင္မဆိုသူကား အခုေတာ႔ အသက္ေလးဆယ္စြန္းစြန္း လိပ္ခါး၊ ဖါးဖင္၊ ေပါင္လံုးတုတ္တုတ္၊ ေမးေစ႔ႏွစ္ထပ္ ႏွင္႔ ျဖစ္ပါ၏။ ခုနက မွန္တင္ခံုထိုင္ၿပီး သူမရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းေမြးစိမ္းစိမ္းကို ဇာဂနာႏွင္႔ ေျပာင္စင္ေအာင္ ႏွဳတ္ေနစဥ္ကပင္ ေအာက္ထပ္တြင္ေျပာဆိုေနေသာ အဘိုးႀကီး၏ အေၾကာင္းျဖစ္စဥ္အလံုးစံုကို ၾကားၿပီးျဖစ္ပါသတဲ႔။

“ဟဲ႔.. ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းေရ.. မေန႔က မုန္႔အက်န္ေလး ဘာေလးရွိရင္ ေပးလိုက္စမ္းပါ႔ကြယ္။ တျမန္ေန႔ကက်န္တဲ႔မုန္႔ဆိုရင္ ပိုေကာင္းတယ္ကဲြ႔”

အိမ္ေတာ္ထိန္း ေမါင္ေပါက္က်ိဳင္းလဲ သခင္အားရ ကြ်န္ပါး၀ ဆိုသလိုပင္ ေလး ငါးရက္ခန္႔ၾကာေနျပီျဖစ္ေသာ မုန္႔လံုးႀကီးေက်ာ္မွိဳတက္ အနည္းငယ္ကို သတင္းစာစကၠဴျဖင္႔ထုပ္ၿပီးသကာလ အဘုိးႀကီးအား သဒၶါၾကည္ျဖဴ စြန္႔လွဴလိုက္ေလသည္။ အဘိုးႀကီးလည္း သာဓု ေပါင္းမ်ားစြာေခၚၿပီး မုန္႔ထုပ္ကို ပိုက္လွ်က္ ၀ါးတီးဖြင္႔ရန္ နီးစပ္ရာ အပင္ရိပ္ေအာက္သို႔ အေသာ႔ႏွင္ေတာ႔ သတဲ႔။

ရက္လြန္မုန္႔လံုးႀကီးေတြက အေတာ္မာတဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ ဇီ၀ိတဒါန ေသာက္ေရအိုးစင္ထဲက ေရတက်ိဳက္ မုန္႔တကိုက္ စားရပါတယ္။ အစားအစာနဲ႔ ၂ရက္ ၃ရက္ ကင္းေ၀းေနခဲ႔သူဆိုေတာ႔လည္း ဒီေက်ာက္တံုးလို မာေခါက္ေခါက္ အုန္းယိုသိုးသိုးနဲ႔ မုန္႔လံုးႀကီး မွိဳတက္အေတြကေတာ႔ နတ္သုဒၶါေပါ႔ကြယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပိတ္ မုန္႔လံုးႀကီးကို အားရပါးရ အကိုက္ မုန္႔လံုးႀကီးထဲက အမာထည္တစ္ခုကို ကိုက္မိလို႔ အဘိုးႀကီးခမ်ာ မရွိမဲ႔ရွိမ႔ဲ အံသြားတစ္ေခ်ာင္းက်ိဳးသြားပါသတဲ႔။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔ေတာ႔မွ.. အလို.. စိန္လက္စြပ္တစ္ကြင္းပါလား.. မွန္းစမ္း.. လက္စြပ္ေအာက္မွာလည္း စာေရးထားတယ္ “မစ”ဆိုပဲ.. ဘယ္သူ႔လက္စြပ္ပါလိမ္႔.. ဟုိ.. “ျမစိမ္းရိပ္ၿမိဳင္”က “ျမစိမ္းသခင္မ” နဲ႔မ်ား ဆိုင္ေနမလား..။ ဒါမွမဟုတ္ အေက်ာ္သည္ “မယ္စိန္” ရဲ႕လက္စြပ္လား။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဟုိေတြးဒီေတြး ႏွင္႔ တစ္ရက္တိတိ ၾကာေလသထဲ႔။

ေနာက္ေန႔က်ေတာ႔ ဆာေသာ၀မ္းကို အမွဴးထားၿပီး စိန္လက္စြပ္တကြင္းကိုကိုင္ကာ ျမစိမ္းရိပ္ၿမိဳင္ ကို တုန္နဲ႔တုန္နဲ႔ ခ်ီတက္လာျပန္ေလသည္။

“ေဟာ.. မိုးေတာင္စင္စင္ မလင္းခ်င္ေသးဘူး.. ဘယ္သူမ်ား ေခါင္းေလာင္းႀကိဳးလာဆြဲသလဲ ေအာက္ေမ႔တယ္.. အဘိုးႀကီး.. ခင္ဗ်ားႀကီးကိုး.. ေစာေစာစီးစီး မလာပါနဲ႔ဗ်ာ.. အိမ္ လာဘ္တိတ္လြန္းလို႔ပါ” ဟု အဘိုးႀကီးကို ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းေခၚ ျမစိမ္းရိပ္ၿမိဳင္ အိမ္ေတာ္ထိန္းက ဆီးႀကိဳေထာမနာျပဳေလသတဲ႔။

“မဟုတ္ပါဘူး ေမာင္ရင္ရယ္.. မေန႔က မုန္႔လုံးႀကီးထဲမွာ စိန္လက္စြပ္တစ္ကြင္းပါလာလို႔ ဒီအိမ္ကမ်ားလားလို႔ လာျပန္ေမးၾကည္႔တာပါ”

ဒီေတာ႔မွာ လူ႔ဖလံေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာထားက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းသြားသတဲ႔.. ဖေယာင္းတုိက္ထားတဲ႔ ႏွဳတ္ခမ္းေမြးေတြေတာင္ နားရြက္နားကပ္ ေအာင္ “ေထာင္” သြားတယ္လို႔ ထင္ရတယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔ အဘိုးႀကီးျပန္ေျပာျပေသးတယ္။

“ဒါဆိုလည္း အဲဒီလက္စြပ္က်ေနာ္႔ကိုေပး.. ျမစိမ္းသခင္မကို သြားျပေပးမယ္” ဟုဆိုကာ လက္စြပ္ကို ကိုင္ၿပီး အိမ္ေပၚထပ္သို႔ အေသာ႔ႏွင္ေလသတဲ႔။

လက္စြပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔ျပီးမွ ျမစိမ္းသခင္မက “ဒီလက္စြပ္ေပ်ာက္ေနတာ ၃-၄-၅ရက္ရွိၿပီ မွတ္ပါတယ္.. ဒင္းက မုန္႔လံုးႀကီး လံုးတုန္းက ကြ်တ္ပါသြားတာကိုး.. ေကာင္းပါေလ႔ကြယ္ အခုလို ရိုးရိုးသားသား ျပန္လာေပးတဲ႔သူရွိေပလို႔.. .. ေအာ္.. ဒါနဲ႔ ေမာင္ေပါက္ႀကိဳင္းေရ.. လက္စြပ္ျပန္လာေပးတဲ႔ အဘုိးႀကီးကို မုန္႔လံုးႀကီးေက်ာ္ေတြ ပိုေသးရင္ နည္းနည္းထပ္ေပးလိုက္ပါဦး.. မေန႔ တေန႔က က်န္တာေတြဆိုပိုေကာင္းတယ္ေဟ႔..”

ဒါနဲ႔႔ပဲ အဘိုးႀကီးလည္း ဒီေန႔အတြက္စားဖို႔ မုန္႔လံုးေက်ာ္ေတြထပ္ရသြားတာေပါ႔။ အဘိုးႀကီးဟာ ေန႔လည္က်ေတာ႔ မုန္႔လံုးႀကီးေက်ာ္ကို ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ကိုက္လိုက္တာ ထူးထူးဆန္းဆန္း စိန္လက္စြပ္ေနာက္တကြင္း ျဖစ္ေနျပန္သတဲ႔။ “မစ” ဆိုတဲ႔ အမွတ္အသားလည္း ပါျပန္တယ္။

ေနာက္ေန႔က်ေတာ႔ ထံုးစံအတုိင္း အဖိုးႀကီးလည္း ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးဆီျပန္သြား လက္စြပ္ျပန္ေပးေတာ႔ မွိဳတက္ေနတဲ႔ မုန္႔လံုးႀကီးေက်ာ္ အနည္းငယ္ထပ္ရျပန္သတဲ႔။ ဒီတစ္ခါလည္း ကိုက္လိုက္တာ ေနာက္ထပ္ “မစ” လို႔ေရးထားတဲ႔ စိန္လက္စြပ္တစ္ကြင္း ရျပန္သတဲ႔။ အဲ.. ေနာက္ေန႔က်ေတာ႔ထံုးစံအတုိင္း စိန္လက္စြပ္သြားျပန္ေပး မုန္႔လံုးႀကီးေက်ာ္ယူၿပီး ျပန္ခဲ႔ျပန္သတဲ႔ .. ။ ဒီတစ္ခါလည္း စိန္လက္စြပ္ပါလာျပန္သတဲ႔။ အဲသလို နဲ႔ ပါလာတဲ႔ စိန္လက္စြပ္ေတြကို ျပန္ေပးတုိင္း မုန္႔နည္းနည္းစီထပ္ရနဲ႔ ကံေကာင္းလွတဲ႔ အဘိုးႀကီးဟာ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ အစားအစာမျပတ္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ဒီလိုိနဲ႔ သံသရာလည္ေနလိုက္တာ အဘိုးႀကီးရဲ႕ ကံမေကာင္းတဲ႔တစ္ရက္ လူႀကီးေရာဂါနဲ႔ ဆံုး မသြားခင ္အထိပါပဲ။

ပံုျပင္ေလးကေတာ႔ ဒါပါပဲကြယ္။

ဒုတိယမၸိေမြးဖြားျခင္း

အခန္း (၁)

အဲ.. ဒုတိယကိုယ္၀န္ဆိုေတာ႔ ဘယ္လိုေျပာမလဲ အေတြ႕အႀကံဳရွိၿပီးသားေပါ႔ေနာ.. ။ သားဦးတုန္းကေတာ႔ မႏူးမနပ္နဲ႔ ကုိယ္၀န္ရွိေနမွန္းေတာင္မသိဘူး။ တခါတခါ ေမာေမာေနလို႔ ေဆးခန္းသြားျပမွ ကိုယ္၀န္ (၆)လေက်ာ္ေလာက္ ရွိေနမွန္းသိတာ။ ေၾသာ္.. အဲဒီတုန္းကလည္း အိမ္ေထာင္ဦးဘ၀ ရုန္းရကန္ရ ေငြေၾကးကလည္း သိပ္မျပည္႔စံု.. ကိုယ္႔က်န္းမာေရးေတာင္ ကုိယ္သိပ္ဂရုစိုက္ ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူးေလ။ . ကိုယ္၀န္ဆိုတာ အပ္ရေကာင္းမွန္းမသိ .. တကယ္႔တကယ္ ဗုိက္နာလာေတာ႔မွပဲ အရပ္ကူပါ လူ၀ုိင္းပါနဲ႔ .. ေတာ္ေသးတာေပါ႔ အရပ္လက္သည္ႀကီး ကယ္ေပလို႔.. ။

အခုေတာ႔လည္း အႀကီးမ ေတာင္ ႏွစ္ခါလည္ေက်ာ္ျပီ။ ဟဲဟဲ.. အႀကီးမ လို႔ ေျပာရေအာင္ အငယ္ေကာင္က တကယ္ေတာ႔ အခုမွ ဗုိက္ထဲမွာ.. ။ အင္းေလ သိပ္ေတာ႔ မထူးေတာ႔ပါဘူး.. သန္ဘက္ခါ ဆိုရင္ “ဂ်ဳး” ၿပီလို႔ သားဖြားမီးယပ္အထူးကုဆရာ၀န္မႀကီး မမအိုဂ်ီ က ေျပာထားသားပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္.. အခုေတာ႔ အရင္တေခါက္လို မဟုတ္ေတာ႔ဘူးေလ.. အေျခအေနေတြက ေျပာင္းသြားၿပီ ။ အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စုထားေဆာင္းထားတဲ႔ ေငြေလးကလည္း မစို႔မပို႔ရွိ.. ႏွစ္ဖက္မိဘေတြနဲ႔လည္း ျပန္လည္အဆင္ေျပ ၀င္ထြက္ ေခၚေျပာ ဆိုေတာ႔ ဒီတခါ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရတာကေတာ႔ လုိေလေသးမရွိ။

ကုိယ္၀န္ (၆)ပါတ္ေလာက္ကတည္းက မမအိုဂ်ီ ဆီမွာ သြားအပ္ထားတာ.. အားေဆးေတြညႊန္တဲ႔အတုိင္းေသာက္.. ေရွာင္စရာရွိတာေတြေရွာင္.. ေဆာင္စရာရွိတာေတြေဆာင္နဲ႔.. ။ ေျပာရရင္ေတာ႔ လင္ေတာ္ေမာင္ေတာင္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္လက္စဲြက်မ္း သံုးေလးအုပ္ဖတ္ျပီးေနျပီ။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြ ေသြးအားေကာင္းေအာင္ သံဓါတ္မ်ားမ်ားစား.. သေႏၶသားအာရံုေၾကာအတြက္ ဖုိလစ္အက္ဆစ္ေသာက္.. ဘယ္ရီဘယ္ရီမျဖစ္ေအာင္ ဘီ၀မ္းဓါတ္မခ်ိဳ႕တဲ႔ေစနဲ႔.. ညအိပ္ရင္ ညာဖက္ကိုေစာင္းအိပ္.. စတာေတြ။ သူ႔ကုိယ္သူေတာင္ မဒ္ဒ၀ိုက္ တစ္ေယာက္ ေလာက္နီးနီးတတ္ေနျပီလို႔ ၾကြားတတ္ေသးတယ္။

အာထရာေဆာင္းရုိက္ၿပီး သားေလးဆိုတာ သိလုိက္တဲ႔ အခ်ိန္ကတည္းက ေျမးအထီး ရူးရူးေနတဲ႔ ႏွစ္ဖက္ အဘိုးအဘြားေတြက တရက္ကို ႏွစ္ႀကိမ္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ကုိယ္၀န္ကို သတင္းေမးပါေတာ႔တယ္။ အင္း.. ဒီအငယ္ေကာင္ေလးက ေတာ္ေတာ႔ကုိ ကံထူးတာပဲ။ သူ႔ကုိယ္၀န္ရွိမွ စီးပြားလည္း ပိုတက္လာတယ္။ အႀကီးမတုန္းကနဲ႔မ်ား ကြာေပ႔။ ဒီလုိပဲေပါ႔ေလ.. တမိေပါက္ထဲမွာေတာင္ ကံ ျခင္း ဘယ္တူႏုိင္မလဲ ဟုေျပာေျပာဆိုဆို သူမ၏ ဗိုက္စူစူေလးကို အသာအယာ ပြတ္လိုက္ေလသည္။

ထုိသုိ႔ပြတ္လုိက္မွပင္ ဗိုက္ထဲက လွဳပ္လွဳပ္ လွဳပ္လွဳပ္နဲ႔.. မသိမသာလည္း ရစ္ၿပီးနာလာသလိုပဲ။ ေမြးခ်င္ေနၿပီလားမသိ.. မမအိုဂ်ီ တြက္ထားေပးတာေတာ႔ သန္ဘက္ခါ တနဂၤေႏြေန႔မွပဲဟာ.. မနက္ျဖန္မွေဆးရံုသြားတက္ရမွာ.. အခုမွ ေသာၾကာေန႔ရိွေသးတာ။ အိမ္သာတက္ခ်င္လို႔ျဖစ္မွာပါေလဆိုၿပီး အိမ္သာထဲသြား.. ျပန္ထြက္လာ.. အိမ္သာထပ္သြား.. ျပန္ထြက္။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္သာကိ ု၀င္ထုိင္လုိက္ ထြက္လိုက္လုပ္ေနရာမွ စတုထၱအႀကိမ္ေျမာက္မွာေတာ႔ ..

“ဟယ္ေတာ႔.. ေရမႊာေပါက္ၿပီလားမသိဘူးရွင္႔.. ကိုကိုေရ.. လုပ္ပါဦး..”


အခန္း (၂)

ေဆးရံု သားဖြားဌာနတြင္ တာ၀န္က်ေနေသာ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္မေလးသည္ စမ္းသပ္ခန္းအတြင္းမွ ထြက္လာျပီး သူမ၏အထက္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္မေလးအား..

“ မမေရ.. ႏိုးမင္ဘရိန္း.. ေအာ႔စ္က ဖူးလ္.. အယ္အိုေအ.. ကြန္ထရက္ရွင္ ဂြတ္.. သိပ္မၾကာေတာ႔ပါဘူး”

“ ဟုတ္ၿပီ.. ညီမေလး ေမြးခ်င္လား.. ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေမြးဖူး ၿပီးၿပီလဲ”

“ ပတ္၀မ္းမွာ ကြန္ဒါတ္ဆင္းတုန္းကေတာ႔ အေယာက္ ၂၀ ေမြးဖူးတယ္။ အခုဒီ ပိုစတင္းမွာေတာ႔ ေျခာက္ေယာက္ ေလာက္ေမြးဖူးျပီ”

“ အိုေကေလ.. ဒီတစ္ေယာက္ ေမြးဦးေပါ႔ .. အမ အစစ္ လုပ္ေပးမယ္.. လာသြားစို႔ ”

ဟုေျပာကာ ေမြးခန္းကို ႏွစ္ဦးသား ေျခဦးတည္႔လုိက္စဥ္မွာပင္.. ေမြးခန္းမွ ထြက္လာေသာ အျပာ၀တ္သူနာျပဳဆရာမ ကလွမ္းၿပီးေျပာေလသည္။

“ေဒါက္တာတို႔.. မမအိုဂ်ီကို အင္ေဖါင္းမလုပ္ဘူးလား.. သူက သူ႔ေကစ္႔ဆိုရင္ ကိုယ္တုိင္ေမြးရမွ”

“မမအုိဂ်ီက ဒီေန႔ညေန (၄) နာရီအထိ ေက်ာင္းမွာ လက္ခ်ာရွိတယ္ေလ.. လူနာက အခုပဲေမြးေတာ႔မယ္႔ဟာ”

“ေဒါက္တာရယ္.. မမအိုဂ်ီ ဟင္းဖုန္းကိုဆက္ၿပီး ေျပာလုိက္ပါဦး.. မဟုတ္ရင္ က်မသိေနတယ္ေနာ္.. ေလဘာရြမ္းႀကီး မိုးမီးေလာင္တာထက္ဆိုးသြားမယ္..”

“ဟုတ္ပါၿပီ ဆရာမရယ္” ဟု ေျပာကာ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္မေလးသည္ စားပြဲေပၚမွ ဖုန္းကုိေကာက္ကိုင္လုိက္ေလသည္။


အခန္း (၃/က)

အား.. ကြ်တ္ကြ်တ္..
ဒီတဗိုက္က်မွ နဲနဲပိုနာေနသလုိပဲ..
တစ္မိနစ္တစ္ခါ သားအိမ္ထဲက ၾကြက္သားေတြ ခံုးခံုးၿပီး ထထလာရင္ ေသခ်င္ေစာ္နံေအာင္ကို နာေရာ..
အႀကီးမကို ေမြးတုန္းကေတာ႔ အိမ္မွာဆိုေတာ႔ အရမ္းနာလာရင္ အေမ႔လက္ကိုကုိင္ထားလို႔ရေသးတယ္..
အခုေတာ႔ သူတုိ႔အားလံုး အျပင္ကအခန္းမွာ က်န္ခဲ႔ၿပီ..
ကေလးကလည္း တိုးလိုက္တာ.. ေခါင္းေတာင္ တ၀က္ေလာက္ ထြက္ေနျပီလားမသိဘူး.. ကိုယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ၾကည္႔လို႔မရ လို႔သာေပါ႔..
သူနာျပဳဆရာမကေတာ႔ မမအိုဂ်ီကို သြားေခၚေပးမယ္ဆိုျပီးထြက္သြားေလရဲ႕..
အခုေတာ႔ သူ႔ေဘးမွာ ေဆးရံုကသန္႔ရွင္းေရး ၀န္ထမ္းေကာင္မေလးပဲ ရွိတယ္.. ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ဗုိက္ပြတ္ေပးမယ္႔လူရွိေပေသးလို႔.. ဒီေကာင္မေလးကို မုန္႔ဖိုးေပးဖို႔ မေမ႔နဲ႔ဦး..။
အား.........
ဗိုက္က နာသထက္ ပိုနာလာသလုိပဲ..
ေဒါက္တာေရ.. လာပါေတာ႔..
အား............ကြ်တ္ကြ်တ္..


အခန္း (၃/ခ)

“မမအိုဂ်ီကေျပာတယ္.. ခဏေလးထိန္းထားလုိက္ပါတဲ႔.. သူေနာက္ နာရီ၀က္ေလာက္ဆို ေရာက္ပါၿပီတဲ႔..”
ဟု လက္ေထာက္ဆရာ၀န္မေလးသည္ ဖုန္းကုိ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ခ်ရင္းေျပာေလသည္။

“ဟင္.. က်မတုိ႔က သဘာ၀အတုိင္း ထြက္လာေနတဲ႔ ကေလးကို ထြက္မလာေအာင္ ဘယ္လိုထိန္းထားရမွာလဲ.. ခုဏက က်မသြားၾကည္႔တာ ေခါင္းေတာင္ ေတာ္ေတာ္ထြက္ေနၿပီ.. အက္ပီကုိက္ၿပီး အခုဆြဲထုတ္လိုက္ရင္ေတာင္ ထြက္လာေလာက္ၿပီ..” ဟု အလုပ္သင္ဆရာ၀န္မေလးက စိုးရိမ္ႀကီးစြာေမး၏။

“အမလည္း မသိေတာ႔ ပါဘူး ညီမေလးရယ္”
ဟု ေျပာကာ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္မေလးသည္ အခန္းေထာင္႔ရွိ ခုံတစ္လံုးတြင္ ေပ်ာ႔ေခြေခြထုိင္ခ်လုိက္သည္။

လုပ္သက္ရင္႔ သူနာျပဳဆရာမ ေတာ႔ အထာသိပ္မနပ္ၾကေသးေသာ ဆရာ၀န္မႏွစ္ဦးကို ၾကည္႔ရင္း မသိမသာ သက္ပ်င္းခ်လုိက္ေလသည္။


ေနာက္ဆက္တြဲ (၁)

သားဖြားမီးယပ္အထူးကုဆရာ၀န္မႀကီး မမအိုဂ်ီသည္ ေနာက္ တစ္နာရီႏွင္႔ ဆယ္ငါးမိနစ္မွ် ၾကာေသာအခါ ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာျဖင္႔ သားဖြားခန္းအတြင္းသုိ႔ ေရာက္လာပါသည္။

ထိုသို႔မေရာက္လာမီအထိ သန္႔ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေကာင္မေလးမွ အတင္းတိုးတုိးထြက္လာေနေသာ ကေလး၏ ေခါင္းကို လက္ျဖင္႔ ျပန္တြန္းတင္ထားျခင္း တာ၀န္ကို ေက်ေက်ျပြန္ျပြန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ရသည္။

အနာလြန္ အေမာလြန္ေနျပီျဖစ္ေသာ မိခင္ေလာင္း ႏွင္႔ သေႏၶသားအား ငဲ႔ကြက္ၿပီး သားဖြားမီးယပ္အထူးကု ဆရာ၀န္မႀကီးသည္ ထုိကုိယ္၀န္အား ဗုိက္ခြဲေမြးရန္ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။


ေနာက္ဆက္တြဲ (၂)

တပါတ္ေလာက္ အၾကာတြင္ မီးေနသည္ တို႔မိသားစုသည္ မမအိုဂ်ီကိုယ္တုိင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ဗုိက္ခဲြေမြးေပးခဲ႔ရေသာ ကေလးငယ္ ကိုပိုက္ၿပီး ကြတကြတႏွင္႔ ေဆးရံုမွ ဆင္းသြားၾကေလသည္။


ေနာက္ဆက္တြဲ (၃)

ခုိင္လံုေသာ သတင္းရပ္ကြက္ အဆိုအရ ဗိုက္ပြတ္/တြန္းတင္ လုပ္ေပးေသာ ၾကင္နာတတ္သည္႔ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ သန္႔ရွင္းေရး၀န္ထမ္း ေကာင္မေလးကိုလည္း မီးေနသည္မွ မုန္႔ဖိုးေကာင္းေကာင္း စြန္႔ၾကဲသြားသည္ ဟူသတတ္။


စာဒု.. စာဒု.. စာဒု..

လစာမဲ႔ခြင္႔ယူျခင္း

ဘေလာ႔ဂ္ပုိစ္႔တင္ျခင္းမွ တစ္လခန္႔ လစာမဲ႔ခြင္႔ယူထားပါေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။ လာလည္သူအေပါင္းကို ေက်းဇူးမ်ားစြာတင္ပါသည္။